Senin benim çocuğumdan farkı yoktu Öznur’un…

O da fotoğraf makinesi görünce minik gözlerini süzüp gülümsemeyi seviyordu.

Sonra Ülkenin kocaman şehirlerinden birinde deprem oluverdi… Dünyası yıkıldı Öznur’un belki birçok akrabası arkadaşı depremde ölüverdi…

Ama o ve ailesi yaşama tutunmayı başardı. Naylon bir barakaya geçtiler ve  - 5 derecede yaşamaya başladılar.

Ve dün Öznur mahalle mezarlına defnedildi. 1 yaşındaki ikiz kardeşleri de hasta…

6,5 yaşındaki Öznur ilkokula başlayamadı…

Deprem öldüremedi Öznur’u ama plansızlık, basiretsizlik ve hatta kötü niyet öldürdü…

Evet benim devletim hiç kusura bakmasın olağanüstü durumlarda beceriksiz, basiretsiz ve ilgisiz.

Ne oldu hani televizyon kanallarında milyonlar toplanmıştı, Arap şeyhleri milyon dolarlar göndermişti… Nerde bu paralar.. Bu kadar paradan minicik Öznur’un boğazına iki lokma veremez miydiniz? Neden minicik çocuğu açlıktan ve soğuktan öldürme potansiyelinizi de görmek istediniz?

Halbuki benim ülkemin güzel insanları yardım paketleri yaptılar çocuklarının rızıklarından paralar yolladılar…  Nerede o yardımlar? Nasıl dağıtıldılar?

Hani merkezi nüfus sistemi kurulmuştu, afet zamanlarında yardım dağıtımı v.s öncelikleri belirlenecekti. Ne oldu?

Ne olacak tam Türk işi oldu. Hayaller kuruldu ama olay patlayınca bilgisiz, deneyimsiz ve hatta kötü niyetli insanlar işi ellerine yüzlerine bulaştırdılar.

Ve minik Öznur yüzündeki son gülümsemeyi o fotoğraf karesinde bırakıp gitti…

Bir istek: Lütfen bu bedelli tartışmalarının, Dersim tartışmalarının, Suriye safsatasının çocuklarımızın önüne geçmesine izin vermeyin. Tüm bu gündem yaşanan bir kaosu ve beceriksizliği örtmek için önünüze koyuluyor.  Çocuklarımız bir bir ölüyor... Kimini hırsız müteahhitler öldürüyor, kimini çadrlarda çıkan yangınlar, kimini de çocuklarını besleyip, ısıtamayan devlet…